رنجش خاطر امام زمان (ع)

حضرت مهدی (ع) در یکی از توقیعاتِ ( نامه ، دست نوشته ) خود چنین مرقوم می نمایند :

وَ لَو أنَّ أَشیاعَنا وَفَّقَهُمُ اللهُ لِطاعَتِهِ عَلی إجتِماعٍ مِنَ القُلُوبِ فِی الوَفاءِ بِالعَهدِ عَلَیهِم

و چنانچه شیعیان ما (که خدا به طاعت خود موفقشان دارد) قلباً در وفای به عهدشان متحد می شدند

لَما تَأخَّرَ عَنهُمُ الیُمنُ بِلِقائِنا وَ لَتَعَجَّلت لَهُمُ السَّعادَهُ بِمُشاهَدتِنا عَلی حَقِّ المَعرِفَهِ وَصِدقِها مِنهُم بِنا نه تنها فوز لقای ما از ایشان ( ظهور ) به تأخیر نمی افتاد بلکه سعادت دیدار ما ( ظهور ) شتابان به ایشان می رسید سعادتی ناشی از معرفت و یکرنگی آنان با ما

فَما یَحبِسُنا عَنهُم إلا ما یَتَّصِلُ بِنا مِمّا نُکرِهُهُ وَ لا تُؤثِرُهُ مِنهُم

و هیچ چیز ما را از ایشان در پشت پرده غیبت محبوس نمی دارد جز اخبار ناخوشایندی که از ایشان به ما می رسد و آن را برایشان نمی پسندیم

کتاب احتجاج – جلد 2 – صفحه 298

نوشته شده در جمعه سوم شهریور ۱۳۹۶ساعت 3:13

برادران شهید ...