برادران شهید

حضرت مهدی (ع) در یکی از توقیعاتِ ( نامه ، دست نوشته ) خود چنین مرقوم می نمایند : وَ لَو أنَّ أَشیاعَنا وَفَّقَهُمُ اللهُ لِطاعَتِهِ عَلی إجتِماعٍ مِنَ القُلُوبِ فِی الوَفاءِ بِالعَهدِ عَلَیهِم و چنانچه شیعیان ما (که خدا به طاعت خود موفقشان دارد) قلباً در وفای به عهدشان متحد می شدند لَما تَأخَّرَ عَنهُمُ الیُمنُ بِلِقائِنا وَ لَتَعَجَّلت لَهُمُ السَّعادَهُ بِمُشاهَدتِنا عَلی حَقِّ المَعرِفَهِ وَصِد...

آزاده مصطفی ترک همدانی می گوید: مرحوم حجت الاسلام ابوترابی در دوران اسارت برایمان خاطرات و معجزات زیادی تعریف میکرد که خاطره زیر یکی از همانهاییست که ایشان برایمان گفت و اکنون نیز در کتاب اروند منتشر شده است. سید آزادگان گفت: در اسارت، اذان گفتن با صدای بلند ممنوع بود. ما در آنجا اذان میگفتیم، اما به گونهای که عراقیها متوجه نشوند. روزی جوان هفده ساله ضعیف و با جثهای نحیف، موقع نماز صبح بلند شد و اذان گفت. ناگهان مأمور بعثی آمد و گفت: «اذان میگویی؟ بیا جلو!» یکی از برادران به نام اسدآبادی میدانست...